Over mij

Rond mijn vijfentwintigste ging ik lijnen en ik viel af tot 59 kilo. Dat gaf een kick, maar voor mij met mijn 1.73 lengte was het belachelijk. Bovendien deed het pijn als ik op een houten bankje zat. Het gewicht zat er zo weer aan en het duurde niet lang voor ik zwaarder was dan ooit tevoren.

Als ik nu foto’s van vroeger bekijk zie ik een mooi meisje met een prachtig lichaam. Hoe kwam ik op het idee dat er per se gewicht van billen of benen af moest. Terwijl dan mijn gezicht smaller werd en mijn borsten verdwenen? Inmiddels weet ik het, na zo’n 25 jaar onvrede met een eigenlijk goed gezond functionerend lichaam. Bizar!

Ergens heb ik het idee opgepikt dat ik te dik was en zo werd het volgen van diëten een gewoonte. Steeds meer bezig met dat ik anders moest worden dan ik was. Want er was altijd wel iets niet goed genoeg.

Voortdurend dacht ik dat er iets veranderd moest worden. Want hoe dan ook was ik niet goed genoeg.

Ontelbare diëten heb ik gevolgd. Altijd met succes, want ik kan heel gedisciplineerd zijn als ik een doel voor ogen heb. Dus ik was trots als ik dunner en gefrustreerd als ik weer zwaarder werd. Want dat werd ik altijd en steeds een beetje meer.

Snoepje voor onderweg

In mijn familie wemelde het van de suikerpatiënten, al dan niet met geamputeerde tenen of onderbenen. “Het zit in de familie” zeiden ze, dus: dat krijg je later en dan krijg je insuline. Eerst pillen, dan wordt het erger en moet je spuiten. Van oma (ook een spuiter, die tenen moest laten amputeren) kregen we bij vertrek altijd ‘een snoepje voor onderweg’. Daarbij mocht je iets uitkiezen uit de grote trommel, onderin de kast. Ik koos dan een koetjesreep of mentos. De liefde van oma voel ik nog steeds als ik een koetjesreep zie. Maar dat is geen reden om zo’n reep te eten? Vroeger wel, voordat ik zag hoe eten met emoties verbonden kan zijn.

De koetjesreep was voor mij het symbool van liefde van mijn oma. Van oma kregen we bij vertrek altijd ‘een snoepje voor onderweg’. De liefde van oma voel ik nog steeds als ik een koetjesreep zie of Haagse hopjes of gemberkoek. Maar dat is geen reden om zo'n reep te eten? Vroeger wel, toen ik nog niet doorhad hoe eten met emoties verbonden kan zijn.

Lang geleden bedacht ik dat ik mijn diabetes-lot niet ging afwachten. En ik stelde de vraag of het risico op diabetes misschien niet in onze genen zat, maar meer in het het feit dat er nogal wat suiker doorheen gejaagd werd. Zoals snoep, frisdrank en alcohol. Dat vonden ze maar een rare vraag.

Geen obesitas, maar toch

Rond mijn twintigste werd ik ‘besmet’ met de gedachte dat ik te dik was en rond mijn veertigste zag ik de onzin ervan in. Maar toen was ik inmiddels door al het gejojo wel zwaarder geworden. “Jan Wolkers zou jou helemaal geweldig vinden” zei een vriendin. Ja, ik zag er goed uit en had nog altijd sjans bij de vleet. En hoewel ik Jan Wolkers ook geweldig vind, voel ik me gewoon lekkerder als ik wat minder kilo’s heb mee te dragen. Maar hoe ouder ik werd hoe lastiger het werd om op gewicht te blijven. En richting de overgang ging ik ook nog eens vocht vasthouden en voelde me steeds zwaarder en slomer.

Altijd dat gezeik over eten wilde ik niet meer. Ook wilde ik dat mijn kleren lekker bleven zitten, normaal met eten omgaan en het helemaal niet meer belangrijk vinden.

Dus ik beet me erin vast om dit probleem op te lossen en uiteindelijk lukte dat. Ik onderzocht de big business van de dieetindustrie en besloot om nooit meer op dieet te gaan. En weg met die weegschaal!

Het gaat in die industrie echt niet om mij of mijn gezondheid. Want dat interesseert de producenten van de zogenaamde ‘light’ producten geen fluit. Hoe meer van die troep ik denk nodig te hebben, hoe meer ze aan mij verdienen.

Loslaten van aangeleerde gewoontes

Al deze informatie hielp, maar de werkelijke oplossing van mijn probleem lag ergens anders. En dat loste niet alleen mijn eetgedrag en gedoe met overgewicht op, maar ook mijn andere problemen. Mijn hele loopbaan experimenteer ik al met technieken om mensen te helpen zichzelf te verbeteren. Ik ben altijd op zoek naar meer weten en duik er helemaal in. Als ik een methodiek goed wil leren kennen moet ik eerst zelf ‘door het badje’. Althans, volgens mijn visie, I walk the talk. Ik houd van theorie opslurpen, maar nog meer van de praktijk, want daarin ga ik het voelen, ervaren en werkelijk begrijpen. En het daarna al dan niet gebruiken in mijn werk. En ik vond hiervoor steeds betere technieken, die ik steeds beter wist toe te passen, allereerst dus op mezelf.

Door mijn emotionele ballast en overtuigingen, zoals ‘ik ben niet goed genoeg’ op te ruimen ging ik eigenlijk vanzelf ook vet loslaten. Nou ja, vanzelf? Ik moest er wel wat voor doen. Maar dat had helemaal niets te maken met een dieet volgen en nog minder met mezelf uithongeren. Want zo’n harde, liefdeloze aanpak kan natuurlijk nooit werken. Maar dat was de enige aanpak die ik wist. Ik kom uit een nest van harde werkers, aanpakkers en doorlopers. En als het te veel werd dan werd er troost gezocht in eten. En vooral ook in drinken en om dat wat er dwars zat, eruit te gooien. Helpt het? Nee, natuurlijk niet.

Altijd mijn bordje leeg eten

Ook ontdekte ik normen en waarden over eten, zoals ‘altijd je bordje leeg eten’, omdat de kinderen in Biafra –zo heette destijds een deel van Nigeria– honger hadden. Goed bedoeld en dwingend advies van opvoeders, die zelf echte honger ervaren hadden. Zo zijn op jonge leeftijd overtuigingen bij mij ingeprent. Alsmede het beeld van die arme kinderen met bolle buikjes op mijn netvlies. En dat heeft bijgedragen aan bijna een leven lang meer eten dan nodig was. Onbewust moest dat bordje nog steeds leeg. En eten weggooien was een doodzonde.

Het hele proces ging meer om afleren wat niet van mij was, dan om iets nieuws aanleren. En zo heb ik mezelf anders leren kennen en opnieuw leren beoordelen.

Ik ging mijn eigen waarde en schoonheid zien en dat is niet mijn uiterlijk. Integendeel, ware schoonheid komt van binnen. Dus ik kon lijnen tot ik erbij neerviel of mijn hele lijf laten verbouwen bij wijze van spreken, maar als de rommel niet wordt opgeruimd, blijf ik daar tegenaan lopen. Volgens Louise Hay, de schrijfster van ‘Je kunt je leven helen’ over ziekte en emoties, is suikerziekte een fysieke reactie op interne boosheid. Nou, in mijn familie leek het wel alsof iedereen boos was. Niet dat het allemaal rotzakken waren hoor, maar groot gebracht door boze mensen werd ik ook snel boos, een soort eerste impuls. Wist ik veel?

Dat heb ik allemaal los gelaten, met name de laatste jaren met behulp van specifieke technieken. Daarvoor hoefde ik helemaal niet nog eens alle ellende te herbeleven in urenlange therapiesessies. Integendeel, ik heb veel gelachen tijdens dit bevrijdende traject.

Focus op mijn ware ik, niet op mijn ruimtepak

Ik ben liever geworden, in de eerste plaats voor mezelf. Waardoor ik anders naar mezelf ben gaan kijken, met geduld en respect, verwondering en zelfs bewondering. Want ja, eigenlijk ben ik wel een taaie volhouder, creatief, moedig, slim, een optimist met een godzijdank niet te stuiten gevoel voor humor. Want zonder dat was ik nooit zover gekomen. Ik ben super gezond en geniet van het leven. En daarmee heb ik uiteraard een heel ander effect op mijn omgeving. Iemand die het goed heeft met haarzelf krijgt meer voor elkaar dan een ongeduldig opgewonden standje. Want dat was ik! En nog wel eens, maar ik heb het in de gaten. 🙂

Eten is gewoon eten, meer niet. Ik kan goed koken, maar sta liever niet langer dan een kwartier in de keuken. Eigenlijk lap ik alle regels rond wat wel en niet zou moeten aan mijn laars en ik eet op gevoel, alleen als ik echt trek heb en dan geniet ik 100% van iedere hap, die naar binnen gaat. En ik stop als het genoeg is. Mijn gedachten en gevoelens over mezelf hebben meer invloed op mijn lichamelijke gezondheid dan het eten dat ik in mijn mond stop. En sinds ik de rijkdom zie in mijn hart dat klopt, een goed stel hersens, altijd werkende organen en al die mooie armen en benen, is de behoefte aan rommel in mijn lijf stoppen verdwenen.

Het verlangen om troep in mijn lijf te stoppen verdween

Volgens mij is ieder lichaam uniek en past het bij degene die er in woont. Het is eigenlijk een soort ruimtepak dat we nodig hebben om hier op aarde uit de voeten te kunnen. Maar ik ben meer dan dat pak. Ik werd ongelukkig van het streven naar een onhaalbaar uiterlijk en dat leidt ons ook nog eens af van wie ik werkelijk ben. Ik kon me daarover opwinden, maar liever richt ik mijn energie op het vinden van de oplossing. En zo heb ik de kwaliteit van mijn leven verbeterd en mijn originele fantastische programma ontwikkeld.

Zeggen dat dikke mensen geen willpower hebben is bullshit. Er is voor alles een reden en te veel of te weinig eten gaat altijd over emoties en overtuigingen en die zijn allemaal VERANDERBAAR.

Als je gaat zien wie je werkelijk bent en hoe waardevol, dan veranderen je emoties en overtuigingen. En dan ga je de boventallige kilo’s loslaten. Zonder moeite, zonder controle. Ze vliegen eraf!

Als je mij zou kennen zou je weten dat ik …

  • Verzot ben op zeeën en oceanen en alles wat erin leeft. En niet alleen in de zomer, hè, weer of geen weer, ik ga zwemmen in de Noordzee.
  • Een groot fan ben van mijn inmiddels 25 jarige dochter. Van en door wie ik veel geleerd heb en die het allerbeste in mij naar boven haalt.
  • Erg ongeduldig ben, maar als moeder engelengeduld heb. Evenals wanneer ik iconen schilder, sieraden maak of met kleine Sem of kleine Mop ben.
  • Het leven vier in de kleinste eenvoud en dus een ‘Patatje Oorlog’ (met mayo, pindasaus en rauwe ui) het liefst eet aan zee. En zonder schuldgevoel of verplichte groente erbij is het echt veel lekkerder! 🙂
  • Grieks spreek, zing, dans, eet en drink en bij voorkeur allemaal tegelijk.
Als je mij zou kennen zou je weten dat ik een groot fan ben van mijn inmiddels 25 jarige dochter. Van en door wie ik veel geleerd heb en die het allerbeste in mij naar boven haalt.
Erg ongeduldig ben, maar als moeder engelengeduld heb. Evenals wanneer ik iconen schilder, sieraden maak of met kleine Sem of kleine Mop ben.