Mijn verhaal met overgewicht

Rond mijn vijfentwintigste ging ik lijnen en ik viel af tot 59 kilo. Dat gaf een kick, maar met mijn 1.73 lengte was het belachelijk. Bovendien deed het pijn als ik op een houten bankje zat. Het gewicht zat er zo weer aan en hoe vaker ik op dieet ging hoe zwaarder ik werd.

Als ik nu foto’s van vroeger bekijk zie ik een goed lichaam. Op de foto hierboven ben ik 16 en toen had ik al kritiek op mijn lichaam. Hoe kwam ik op het idee dat er per se gewicht van buik, billen of benen af moest? Bizar! Terwijl dan mijn gezicht smaller werd en mijn borsten verdwenen?

Ergens heb ik het idee opgepikt dat ik te dik was en dus ging ik ‘lijnen’. Mijn lichaam moest anders worden dan het was. Er wordt ons letterlijk onzin verkocht over hoe we eruit moeten zien. Hier wordt veel geld aan verdiend en veel leed mee veroorzaakt. Met als gevolg dat ik jaren ontevreden was met een perfect gezond en sterk lichaam. En al dat klussen aan de buitenkant verbeterde niets aan mezelf noch aan mijn leven.

Altijd was ik aan het sleutelen aan mezelf, want hoe dan ook: ik was niet goed genoeg.

Ontelbare diëten heb ik gevolgd. Met succes, want discipline heb ik wel. Dus ik was trots als ik minder kilo’s woog en gefrustreerd als ik zwaarder werd. Want dat werd ik natuurlijk altijd weer en steeds een beetje meer. Bij nader inzien een belachelijke tijd- en energieverspilling.

Snoepje voor onderweg

Overtuigingen krijgen we van huis uit mee, net als onze eetgewoontes. In mijn familie wemelde het van de suikerpatiënten, al dan niet met geamputeerde tenen of onderbenen. “Het zit in de familie” zeiden ze, “en dan krijg je insuline. Eerst pillen en later moet je spuiten.” Van oma (ook een spuiter) kregen we bij vertrek altijd ‘een snoepje voor onderweg’. Ik koos dan vaak een koetjesreep. De liefde van mijn oma kan ik nog steeds missen als ik koetjesreepjes zie. Maar dat is geen reden meer om ze te eten. Vroeger wel, voordat ik zag hoe vaak eten met emoties verbonden is. Wij vierden het leven met snoep en ijs en van die mierzoete limonade. En thee met veel suiker werd met liefde geschonken. Evenals alcohol.

De koetjesreep was voor mij het symbool van liefde van mijn oma. Van oma kregen we bij vertrek altijd ‘een snoepje voor onderweg’. De liefde van oma voel ik nog steeds als ik een koetjesreep zie of Haagse hopjes of gemberkoek. Maar dat is geen reden om zo'n reep te eten? Vroeger wel, toen ik nog niet doorhad hoe eten met emoties verbonden kan zijn.

Lang geleden bedacht ik dat ik mijn diabetes-lot niet ging afwachten. En ik stelde de vraag of het risico op diabetes misschien niet in onze genen zat, maar meer in het het feit dat er nogal wat suiker en sterke drank doorheen gejaagd werd. Dat vonden ze maar een rare vraag.

Al jong leerde ik: “Altijd je bordje leeg eten, weggooien is zonde, jij weet niet wat honger is” en meer van die dogma’s. En verhalen over de hongerwinter, hongersnood, enzovoort. Goed bedoeld, maar er werd voorbijgegaan aan mijn grens van ‘genoeg’.

Nooit meer dieet

Op jonge leeftijd werd ik ‘besmet’ met de gedachte dat er altijd wat mis was met mijn lichaam en pas vele jaren later zag ik de onzin ervan in. Hoe ouder ik werd hoe lastiger het was om op gewicht te blijven. En op welk gewicht moest ik dan zo nodig blijven? Wie bepaalt dat eigenlijk? Rond de overgang ging ik ook nog eens vocht vasthouden en voelde me steeds zwaarder en trager worden.

Altijd dat gezeik over eten wilde ik niet meer.
Ik wilde normaal eten en mijn tijd en energie besteden aan wat er echt toe doet.

Dus ik beet me erin vast om dit probleem op te lossen en uiteindelijk lukte dat. Nadat ik me verdiepte in de dieetindustrie nam ik het besluit om

NOOIT meer op dieet te gaan.
Dat was de eerste stap naar echte verandering.

En weg met die weegschaal!

Het gaat de producenten van de zogenaamde ‘light’ producten echt niet om mij of mijn gezondheid. Hoe meer van die troep ik denk nodig te hebben, hoe meer ze aan mij verdienen. Is het je wel eens opgevallen dat alleen dikke mensen ‘light’ producten eten? Dat zegt genoeg!

De werkelijke oplossing van mijn probleem lag in het loslaten van onderliggende emoties en aangeleerde overtuigingen. Dat loste eigenlijk alles op en dat had helemaal niets met diëten te maken. Het ging meer om afleren wat niet van mij was dan om iets nieuws aanleren.

Ware schoonheid komt van binnen, dus ik kan lijnen tot ik erbij neerval, maar als de onderliggende rommel niet wordt opgeruimd, blijf ik dat mee zeulen. Letterlijk!

Volgens Louise Hay, de schrijfster van ‘Je kunt je leven helen’ over ziekte en emoties, is suikerziekte het lichamelijke resultaat van opgekropte boosheid. Mijn familie had na twee wereldoorlogen, altijd hard werken en desondanks arm als de luizen, genoeg reden om boos te zijn. En daar waren ze goed in. En groot gebracht door boze mensen werd ik ook snel boos, een soort eerste impuls. Wist ik veel?

Dat heb ik allemaal los gelaten, met name de laatste jaren met behulp van specifieke technieken. Daarvoor hoefde ik helemaal niet nog eens alle ellende te herbeleven in urenlange therapiesessies. Integendeel, ik heb veel gelachen tijdens dit bevrijdende traject.

Nu lap ik alle regels aan mijn laars en eet ik lekker op gevoel

Ik ben liever geworden, in de eerste plaats voor mezelf. Waardoor ik anders naar mezelf ben gaan kijken, met meer geduld en verwondering. Want ja, eigenlijk ben ik wel een taaie volhouder met een godzijdank niet te stuiten gevoel voor humor. En daarmee heb ik uiteraard een heel ander effect op mijn omgeving. Nu ik het goed heb met mezelf is mijn leven makkelijker en prettiger, ondanks alle gekte in de wereld.

Ik kan goed koken, maar sta liever niet langer dan een kwartier in de keuken. Ik eet goed én lekker. Eigenlijk lap ik alle regels rond wat wel en niet zou moeten aan mijn laars en ik eet op gevoel, alleen als ik echt trek heb en ik stop als het genoeg is.

Mijn gedachten en gevoelens over mezelf hebben meer invloed op mijn lichamelijke gezondheid dan het eten dat ik in mijn mond stop.

Je lichaam is een ruimtepak

Volgens mij is ieder lichaam uniek en past het bij degene die er in woont. Het is een soort ruimtepak dat je nodig hebt om hier op aarde uit de voeten te kunnen. Maar ik ben meer dan dat pak. Ik werd ongelukkig van het streven naar een onhaalbaar uiterlijk en dat leidt ook nog eens af van wie ik werkelijk ben. En zo heb ik de kwaliteit van mijn eigen leven verbeterd en vervolgens mijn unieke programma ontwikkeld.

Zeggen dat dikke mensen geen willpower hebben is bullshit. Er is voor alles een reden en te veel of te weinig eten gaat altijd over emoties en overtuigingen en die zijn allemaal VERANDERBAAR.

Met het loslaten van emoties en oude (aangeleerde) overtuigingen lieten ook de boventallige kilo’s los. Zonder moeite. Ze verdwenen gewoon.