Ik schaam me dood!

Ik schaam me dood voor details, die niemand iets kunnen schelen. Vrijwel iedereen blijkt zich ergens voor te schamen. En vaak zijn dat details, waar niemand anders op let. Zo lijk ik bijvoorbeeld nog steeds niet op die ideale vrouw, die ik al jaren geleden visualiseerde en affirmeerde. Maar zal er iemand zijn, die daar ooit mee bezig is, behalve ik zelf?

Met gemak loop ik in mijn blootje op het strand en in zee. Dan schaam ik me niet. Want iedereen is eigenlijk bloot en alles wat we aantrekken is omhulling, maakbaar en in te wisselen, behalve je eigen naakte lijf.

Wie of wat heeft mij wijs gemaakt dat ik me überhaupt ergens voor moet schamen? Want schaamte is een behoorlijk ongemakkelijk en vervelend gevoel dat te pas en te onpas op komt. Ik ben een snelle denker met een creatieve geest en een flapuit, die soms afwijkende dingen roept, waarop ik niet altijd een begripvolle respons krijg.

Maar er is geen reden voor schaamte, want ik doe wat ik kan en weet vrij zeker dat ik al mijn hele leven mijn best doe. Nou ja, op school heb ik er wel eens met de pet naar gegooid, omdat we een hoop onzin moesten leren en ik me vaak kapot verveelde. Maar ik heb mijn hele leven gewoon hard gewerkt en dat doe ik nog steeds.

Het vijgenblad werd, althans zo zegt de bijbel, door Adam en Eva gebruikt, toen ze zich bewust werden van hun naaktheid. Zij moesten zich gaan schamen. Zal het schaamtegevoel in ons DNA zitten?

Vanwaar die schaamte?

Waar komt die ongemakkelijke schaamte vandaan? Of verlegenheid, waar wij al zo jong last van kunnen hebben? We lezen het in de bijbel, Adam en Eva, de zondeval. En in Andersen’s De nieuwe kleren van de keizer, een boeiend sprookje over schaamte en doen alsof. Zit de schaamte in ons DNA en zo ja, hoe komt dat? Zijn we in elkaar geknutseld inclusief emoties, waarmee we onszelf klein maken of klein houden?

En dat affirmeren en visualiseren van een lichaam dat er anders uitziet dan het lichaam dat ik heb? Hoe raar is het eigenlijk dat ik een ander lijf wil dan ik heb, terwijl ik een super gezond en sterk lijf heb met alles erop en eraan. Ik hoor het zo vaak, ook in mijn dagelijks werk. En ik ben er mee groot gebracht.

Mijn moeder zet sinds haar twaalfde jaar dagelijks krullen, omdat ze volgens eigen zeggen stijl haar en dus piekhaar heeft. Altijd lette ze op het weer vanwege dat haar. Ik heb ook stijl haar en dus piekhaar en dus moest het altijd kort. “Dat stond je zo schattig.” Dat is waar, heb ik foto’s van. Maar toen ik een jaar of 10 was zeurde ik door dat ik lang haar wilde hebben, waarna ik met 2 dikke staarten rondliep. Ik heb nog steeds stijl haar, heel veel. Mijn moeder ging op dieet, terwijl ze volgens mij helemaal niet dik was. Mijn oudere zus ging ook en ik dus ook. En als ik naar onderstaande foto kijk snap ik echt niet waarom.

“Ik keek naar een foto van 10 jaar geleden en wilde dat ik er nog steeds zo uit zag, toen ik mij herinnerde dat ik op die foto ook al wilde dat ik eruit zag als 10 jaren ervoor.”
(deelnemer in training)
En ik ben mee gaan lijnen. Als ik nu terug kijk naar foto's snap ik nog steeds niet waarom. Misschien wilde ik er gewoon bij horen. Nooit meer dieet. Nooit meer afzien in de sportschool. Fysieke lijf veranderen, dan kan helemaal niet. Ik had de pest aan mijn bril en vond dat ik een dikke kont had. Jaren heb ik geprobeerd dat te veranderen. Niet geprobeerd om het oordeel te veranderen, maar het fysieke lichaam. Dat kan helemaal niet!
Mijn jonge gezonde en sportieve lichaam

Vanaf mijn vierde jaar zat ik op turnen. Ik hing het liefst ondersteboven in de ringen of maakte uren lang de ene handstand na de andere radslag. Ik heb nooit te klagen gehad over mijn fysieke conditie en ben nog steeds lenig, ook als ik daar niet mijn best voor doe. Op bovenstaande foto ben ik een jaar of 15 en ik herinner me nu dat ik in die tijd al van alles vond van mijn lichaam. Ik had de pest aan mijn bril en vond dat ik een dikke kont had. Jaren heb ik geprobeerd dat te veranderen. Niet geprobeerd om het oordeel te veranderen, maar het fysieke lichaam. Dat kan helemaal niet!

Schaamte maakt eenzaam

Schaamte isoleert en maakt je eenzaam. Als ik geloof dat er iets mis met mij is, dan sluit ik mezelf buiten. Dan bedenk ik dat ik er niet bij hoor. Dan isoleer ik mezelf. Soms heb ik niet eens door dat ik het doe, want dan geloof ik dat zij het doen: de anderen, de buitenwereld.

En met alle verdeel-en-heers in de wereld is dat nou juist niet wat ik moet doen. En jij ook niet. Zeker nu niet.

Vlucht jij wel eens weg van dat ongemakkelijke gevoel? Leid jij jezelf af met snoep, wijn, series kijken, YouTube, eten, afleiding, afleiding, verdoving, verdoving. En schaam jij je daarna weer dood voor jezelf, je gedrag, je luiheid, je zwakte of je veel te zichtbare lichaam?

De onderlinge verdeeldheid komt op dit moment rauw aan de oppervlakte. Er is verdeeldheid tussen familieleden, vrienden, vriendinnen, ouders en kinderen, partners, collega’s, buren en wildvreemden op straat.

Terwijl mensen elkaar nodig hebben. Wij kunnen niet zonder elkaar en daarom kunnen wij zo slecht tegen isolement, zelfs als we het zelf organiseren. Schaamte is oud en het zit diep.

Lekker los laten

Maar hoe anders wordt jouw leven als jij je niet zou schamen voor het feit dat je dik bent? Dat je aan de buurvrouw vertelt dat je kind aan de drugs is? Stel dat je in je businessclub kunt vertellen dat je werk niet meer lukt? Of dat iemand je niet meer wil? En dat iedereen mag weten dat je financiële zorgen hebt? Of dat je het eigenlijk ook niet weet?

Schaamte isoleert en maakt je eenzaam. Als ik geloof dat er iets mis met mij is, dan sluit ik mezelf buiten. Hoe anders wordt jouw leven als jij je niet zou schamen voor het feit dat je dik bent? Of dat je kind aan de drugs is? Of dat je werk niet meer lukt?
Heb je al eens naar mijn podcast geluisterd? Lekker Los Laten in een ijskoude winterzee. Eind december 2020. Met dank aan Valerie, die de foto maakte.

Hoe fijn als je met iemand durft te delen wat je dwars zit. En je met elkaar kunt verbinden, ook al zijn er verschillen. Hoe fijn als jij je verdriet, schuldgevoel of boosheid niet langer hoeft weg te stoppen! Want zolang we het wegstoppen, onszelf afleiden of verdoven lost niets zichzelf op.

Om iets te kunnen loslaten moet je het eerst zien, vasthouden, aankijken. Weet jij wat je wegstopt? Wil jij je weer verbinden met anderen? Wacht niet op de ander, maar zet zelf de eerste stap.

Misschien kan ik je helpen? Maak even een afspraak voor een gratis sessie, waarin jij je vragen kunt stellen.

Of kijk hier maar eens naar mijn online training Fout in je LIJF. Deze training is bedoeld voor vrouwen, die NOOIT meer op dieet willen – moet je ook niet willen, is super ongezond – en die ook niet willen afzien in de sportschool.

2 comments add your comment

  1. Heerlijk stuk Jeanette!!💜
    Even checken of alles werkt voor je. 😉

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.