Hoe zinvol is het eigenlijk om te blijven graven in je geschiedenis? En hoe lang moet je zoiets blijven doen. Zelf heb ik het jaren gedaan. Op mijn twintigste ging ik naar de sociale academie en daar was men fulltime bezig met terug kijken naar wat er allemaal was mis gegaan in onze beroerde levens. En we werden opgeleid in hoe we dat met onze patiënten en cliënten moesten doen.

Ruim 10 jaar later zei ik tegen mezelf: “Je moet toch wel een enorme masochist zijn om de hele week naar deze ellende te luisteren, waar je weinig of niks aan kunt veranderen?” En ik nam mijn ontslag, want ik wat gefrustreerd over hoe weinig ik kon doen met alles wat ik geleerd had. En ik had intussen ook gezien hoeveel er in de geestelijke gezondheidszorg gerookt, gedronken en gebruikt werd. Vooral door de mensen die er werkten!

Daar stond ik dan met al mijn idealen. Ik ging op reis en ik kwam terug, wist het niet, modderde wat door en maakte toen de overstap naar een ander beroep. Ik werd ICT specialist en maakte kennis met programmeren, software, installeren, taal in een apparaat stoppen, veranderen, verbeteren, etc.

Je hart luchten, daar kun je van opknappen, maar blijven graven in het verleden heeft helemaal geen nut, wanneer je er vervolgens niets aan doet.