About Jeannette van Uffelen

Deze week ging ik weer eens in gesprek met Hyacinthe van Emst, net als ik een Haagse ondernemer, die ik al jaren (onregelmatig) tegenkom. Deze keer zijn we, anders dan op straat of het strand wat woorden uit te wisselen, weer eens echt gaan zitten voor een gesprek. Uiteraard ging het over Lekker Los Laten en over het loslaten van de illusie dat je alles onder controle hebt. šŸ˜‰ We zijn nog lang niet uitgepraat. Luister maar mee.

Ben jij nou altijd aan het werk of lijkt dat maar zo? Nou ja, ik ga wel op in mijn werk, want het is geweldig boeiend. Mijn werk draait om mensen en het gaat over hoe en wat we denken en wat we geloven. En over hoe we door ons denken gestuurd worden en onze gedachten kunnen kiezen, als we het ons bewust zijn. Ja, dat is mijn werk, maar ook mijn leven.

En terwijl ik daar volop mee bezig ben neem ik ook iedere dag echt wel tijd voor mezelf, voor mijn familie en andere mensen. En ik ben vrijwel dagelijks even aan of in zee. De leukste dag van de week is die waarop ik met ‘mijn’ kinderen ben. Mijn zus en ik hebben in ons leven veel met elkaar gedeeld, ook onze kinderen. Hierdoor voelt het alsof die van haar ook een beetje van mij zijn en andersom. En tot mijn grote vreugde zorg ik al een jaar minimaal 1 dag per week voor haar kleinzoon. Soms komt ook zijn zus (10) mee en mijn dochter (25) zorgt de laatste tijd ook dat ze op die dag bij mij is, omdat we graag spelen.

Lekker spelen met de kinderen

Semmy wordt rond een uur of 8 gebracht. Vorig jaar werd hij al om 6.30 uur in zijn cosy stoeltje op mijn keukentafel gezet, maar zo vroeg is niet meer nodig, nu ze dichterbij wonen. Hij loopt nu zelf rechtstreeks op mijn deur af, altijd met een brede lach als hij me ziet. Soms strekt hij zijn armen naar me uit, maar de laatste weken loopt hij mij voorbij op zoek naar de poes. “Poe poe?” Hij helpt de ontbijttafel dekken en dan eten we eerst wat. Daarna gaan we naar de kinderboerderij. Hij weet de weg en roept: “Koe, waar zit je nou?” Van deze zin herkent nog niet iedereen de tekst, maar ik herken het wijsje.

Ben jij nou altijd aan het werk of lijkt dat maar zo? Nou ja, ik ga wel op in mijn werk, want het is geweldig boeiend. Mijn werk draait om mensen en het gaat over  hoe en wat we denken en wat we geloven. En over hoe we door ons denken gestuurd worden en onze gedachten kunnen kiezen, als we het ons bewust zijn. Ja, dat is mijn werk, maar ook mijn leven.

Een geitje heet een ‘hijs’, kippie is ‘pippie’ en alle geluiden doet hij na. Ik heb gedurende mijn werkweek echt altijd boeiende gesprekken, maar ik houd van de lichtheid van mijn gesprekken met Sem en de vorderingen in zijn woordenschat. Dat ‘Poepoe’ voor mij hetzelfde klinkt als ‘Poe’ is mijn probleem. En zijn stralende lach is mijn beloning als ik uiteindelijk de tandenborstel aan hem geef in plaats van te zeggen dat de poes buiten is. Daar worden we gelukkig van.

Wakker van dankbaarheid

Ik fiets met Sem in het stoeltje voorop. Of ik wandel kilometers met hem in het wagentje. Soms ren ik achter hem aan op het strand, want daar kunnen we zo lekker zacht vallen. Of ik neem hem mee in ‘Bad’ zee of ik lig op de grond en laat hem vliegen op mijn voeten. Natuurlijk spelen we met de ‘Bah’ bal. En als ik hem optil zwaai ik hem eerst drie keer terug alsof hij op de schommel zit. Dat doe ik ook met mijn kettlebell, maar die voelt minder lekker aan en reageert ook nooit zo vrolijk.

De technieken die ik in mijn sessies gebruik hebben ook op mij een ontspannend effect en mensen gaan meer ontspannen naar huis dan hoe ze binnen komen. Soms bewegen we maar meestal zitten we.

Wil je meer van mij lezen? Ook over het werk dat ik doe? Klik dan hier naar mijn BLOGPAGINA

Fysiek doe ik altijd veel meer als Sem bij me is. En het is ook zo veel makkelijker dan in de sportschool in de rekken te hangen. Sem is nieuwsgierig, ondernemend en alles is een spelletje. Een inspirerend gezelschap dat me in conditie en wakker houdt.

Na de koe, de fiets en het bad gaan we liggen voor een middagdutje. Hem lukt dat meestal wel. En ik lig ernaast, moe maar vaak niet in staat om te slapen naast zoiets moois. Zo lag ik ooit naast Semmy’s vader (het lijkt nog zo kort geleden) en een paar jaar later naast mijn dochter. Wakker van dankbaarheid.

Fysiek doe ik echt veel meer als Sem bij me is. En het is ook zo veel makkelijker dan in de sportschool in de rekken te hangen. Sem is nieuwsgierig, ondernemend en alles is een spelletje. Een inspirerend gezelschap dat me in conditie en wakker houdt. Wakker van dankbaarheid. Spelen met de kinderen. Ondernemend. Nieuwsgierig. Altijd aan het werk.

Deze week ging ik weer eens in gesprek met Hyacinthe van Emst, net als ik een Haagse ondernemer, die ik al jaren (onregelmatig) tegenkom. Deze keer zijn we, anders dan op straat of het strand wat woorden uit te wisselen, weer eens echt gaan zitten voor een gesprek. Uiteraard ging het over Lekker Los Laten en over het loslaten van de illusie dat je alles onder controle hebt. šŸ˜‰ We zijn nog lang niet uitgepraat. Luister maar mee.

Ik schaam me dood voor details, die niemand iets kunnen schelen. Vrijwel iedereen blijkt zich ergens voor te schamen. En vaak zijn dat details, waar niemand anders op let. Zo lijk ik bijvoorbeeld nog steeds niet op die ideale vrouw, die ik al jaren geleden visualiseerde en affirmeerde. Maar zal er iemand zijn, die daar ooit mee bezig is, behalve ik zelf?

Met gemak loop ik in mijn blootje op het strand en in zee. Dan schaam ik me niet. Want iedereen is eigenlijk bloot en alles wat we aantrekken is omhulling, maakbaar en in te wisselen, behalve je eigen naakte lijf.

Wie of wat heeft mij wijs gemaakt dat ik me Ć¼berhaupt ergens voor moet schamen? Want schaamte is een behoorlijk ongemakkelijk en vervelend gevoel dat te pas en te onpas op komt. Ik ben een snelle denker met een creatieve geest en een flapuit, die soms afwijkende dingen roept, waarop ik niet altijd een begripvolle respons krijg.

Maar er is geen reden voor schaamte, want ik doe wat ik kan en weet vrij zeker dat ik al mijn hele leven mijn best doe. Nou ja, op school heb ik er wel eens met de pet naar gegooid, omdat we een hoop onzin moesten leren en ik me vaak kapot verveelde. Maar ik heb mijn hele leven gewoon hard gewerkt en dat doe ik nog steeds.

Het vijgenblad werd, althans zo zegt de bijbel, door Adam en Eva gebruikt, toen ze zich bewust werden van hun naaktheid. Zij moesten zich gaan schamen. Zal het schaamtegevoel in ons DNA zitten?

Vanwaar die schaamte?

Waar komt die ongemakkelijke schaamte vandaan? Of verlegenheid, waar wij al zo jong last van kunnen hebben? We lezen het in de bijbel, Adam en Eva, de zondeval. En in Andersen’s De nieuwe kleren van de keizer, een boeiend sprookje over schaamte en doen alsof. Zit de schaamte in ons DNA en zo ja, hoe komt dat? Zijn we in elkaar geknutseld inclusief emoties, waarmee we onszelf klein maken of klein houden?

En dat affirmeren en visualiseren van een lichaam dat er anders uitziet dan het lichaam dat ik heb? Hoe raar is het eigenlijk dat ik een ander lijf wil dan ik heb, terwijl ik een super gezond en sterk lijf heb met alles erop en eraan. Ik hoor het zo vaak, ook in mijn dagelijks werk. En ik ben er mee groot gebracht.

Mijn moeder zet sinds haar twaalfde jaar dagelijks krullen, omdat ze volgens eigen zeggen stijl haar en dus piekhaar heeft. Altijd lette ze op het weer vanwege dat haar. Ik heb ook stijl haar en dus piekhaar en dus moest het altijd kort. “Dat stond je zo schattig.” Dat is waar, heb ik foto’s van. Maar toen ik een jaar of 10 was zeurde ik door dat ik lang haar wilde hebben, waarna ik met 2 dikke staarten rondliep. Ik heb nog steeds stijl haar, heel veel. Mijn moeder ging op dieet, terwijl ze volgens mij helemaal niet dik was. Mijn oudere zus ging ook en ik dus ook. En als ik naar onderstaande foto kijk snap ik echt niet waarom.

“Ik keek naar een foto van 10 jaar geleden en wilde dat ik er nog steeds zo uit zag, toen ik mij herinnerde dat ik op die foto ook al wilde dat ik eruit zag als 10 jaren ervoor.”
(deelnemer in training)
En ik ben mee gaan lijnen. Als ik nu terug kijk naar foto's snap ik nog steeds niet waarom. Misschien wilde ik er gewoon bij horen. Nooit meer dieet. Nooit meer afzien in de sportschool. Fysieke lijf veranderen, dan kan helemaal niet. Ik had de pest aan mijn bril en vond dat ik een dikke kont had. Jaren heb ik geprobeerd dat te veranderen. Niet geprobeerd om het oordeel te veranderen, maar het fysieke lichaam. Dat kan helemaal niet!
Mijn jonge gezonde en sportieve lichaam

Vanaf mijn vierde jaar zat ik op turnen. Ik hing het liefst ondersteboven in de ringen of maakte uren lang de ene handstand na de andere radslag. Ik heb nooit te klagen gehad over mijn fysieke conditie en ben nog steeds lenig, ook als ik daar niet mijn best voor doe. Op bovenstaande foto ben ik een jaar of 15 en ik herinner me nu dat ik in die tijd al van alles vond van mijn lichaam. Ik had de pest aan mijn bril en vond dat ik een dikke kont had. Jaren heb ik geprobeerd dat te veranderen. Niet geprobeerd om het oordeel te veranderen, maar het fysieke lichaam. Dat kan helemaal niet!

Schaamte maakt eenzaam

Schaamte isoleert en maakt je eenzaam. Als ik geloof dat er iets mis met mij is, dan sluit ik mezelf buiten. Dan bedenk ik dat ik er niet bij hoor. Dan isoleer ik mezelf. Soms heb ik niet eens door dat ik het doe, want dan geloof ik dat zij het doen: de anderen, de buitenwereld.

En met alle verdeel-en-heers in de wereld is dat nou juist niet wat ik moet doen. En jij ook niet. Zeker nu niet.

Vlucht jij wel eens weg van dat ongemakkelijke gevoel? Leid jij jezelf af met snoep, wijn, series kijken, YouTube, eten, afleiding, afleiding, verdoving, verdoving. En schaam jij je daarna weer dood voor jezelf, je gedrag, je luiheid, je zwakte of je veel te zichtbare lichaam?

De onderlinge verdeeldheid komt op dit moment rauw aan de oppervlakte. Er is verdeeldheid tussen familieleden, vrienden, vriendinnen, ouders en kinderen, partners, collega’s, buren en wildvreemden op straat.

Terwijl mensen elkaar nodig hebben. Wij kunnen niet zonder elkaar en daarom kunnen wij zo slecht tegen isolement, zelfs als we het zelf organiseren. Schaamte is oud en het zit diep.

Lekker los laten

Maar hoe anders wordt jouw leven als jij je niet zou schamen voor het feit dat je dik bent? Dat je aan de buurvrouw vertelt dat je kind aan de drugs is? Stel dat je in je businessclub kunt vertellen dat je werk niet meer lukt? Of dat iemand je niet meer wil? En dat iedereen mag weten dat je financiƫle zorgen hebt? Of dat je het eigenlijk ook niet weet?

Schaamte isoleert en maakt je eenzaam. Als ik geloof dat er iets mis met mij is, dan sluit ik mezelf buiten. Hoe anders wordt jouw leven als jij je niet zou schamen voor het feit dat je dik bent? Of dat je kind aan de drugs is? Of dat je werk niet meer lukt?
Heb je al eens naar mijn podcast geluisterd? Lekker Los Laten in een ijskoude winterzee. Eind december 2020. Met dank aan Valerie, die de foto maakte.

Hoe fijn als je met iemand durft te delen wat je dwars zit. En je met elkaar kunt verbinden, ook al zijn er verschillen. Hoe fijn als jij je verdriet, schuldgevoel of boosheid niet langer hoeft weg te stoppen! Want zolang we het wegstoppen, onszelf afleiden of verdoven lost niets zichzelf op.

Om iets te kunnen loslaten moet je het eerst zien, vasthouden, aankijken. Weet jij wat je wegstopt? Wil jij je weer verbinden met anderen? Wacht niet op de ander, maar zet zelf de eerste stap.

Misschien kan ik je helpen? Maak even een afspraak voor een gratis sessie, waarin jij je vragen kunt stellen.

Of kijk hier maar eens naar mijn online training Fout in je LIJF. Deze training is bedoeld voor vrouwen, die NOOIT meer op dieet willen – moet je ook niet willen, is super ongezond – en die ook niet willen afzien in de sportschool.

Je kunt zelf kiezen wat je eet, wanneer je eet, hoeveel je eet en met wie je eet. En alle adviezen van je oma, je personal trainer en de rest van de wereld kun je aan je laars lappen. Want jij weet het beste wat goed voor je is, zelfs al twijfel je daar nu nog aan. Die twijfel stopt wanneer je alle aangeleerde gewoontes leert loslaten en weer gaat luisteren naar wat er leeft in je eigen vette hart.

Als ik iedere dag tijd tekort kom dan doe ik iets niet goed. De tijd kan ik niet veranderen en ik leef in een cultuur waar alles volgens een ritme van tijd verloopt.

Ik kan filosoferen waarom dat zo is, maar ik kan op dit moment onze tijdgebonden manier van leven niet veranderen. Want als we met z’n allen geloven dat het nou eenmaal zo is, dan moet ik met Jan en alleman in discussie en daarmee bereik ik uiteindelijk niets. Bovendien kost me dat behoorlijk veel tijd.

Als ik meer uren in mijn dag wil kan ik later naar bed gaan. Maar aan het eind van de dag word ik trager en is de kans dat ik veel nuttigs produceer niet zo heel groot. Vroeger opstaan werkt wel. Rond half zeven word ik meestal wakker, ongeacht hoe laat ik ga slapen. Dan kan ik me omdraaien en blijven liggen. Maar ik kan er ook uit gaan, koffie zetten en buiten in mijn heerlijke fauteuil gaan zitten. Het is hier nog stil, behalve allerlei vogelgeluidjes. Ik kan ervoor kiezen om te mediteren en/of een blog te schrijven.

snijbiet van eigen kweek

Wat aandacht krijgt groeit

Ik kan erg pietlutten op mijn schrijfwerk, want ik wil vaak te veel tegelijk zeggen. Maar ik kan ook besluiten om niet te zeveren over de details en oefenen in kernachtig schrijven. Ik heb het vaker gedaan en weet dat ik het kan. Hoe vroeger op de dag, hoe fitter ik ben en hoe sneller ik tot de kern kom. Ik kan op ieder moment van mijn leven kiezen waar ik mijn aandacht op richt. En daar stroomt dan mijn energie naartoe.

“Energy flows where attention goes”

HUNA

Je kunt niet kiezen wat anderen doen in de wereld, maar je kunt zelf kiezen waar je aandacht aan geeft. Makkelijk is het niet, want ik ben geen kluizenaar op een berg of in een klooster, maar ik woon in een stad en werk op het wereld wijde web, waar ik voortdurend geroepen word naar wat anderen aan het doen zijn. En naar wat ik misschien ook wel wil of juist niet wil.

Met plaatjes en geluiden, die emoties oproepen, word ik gelokt om mijn kostbare tijd weg te geven. En met verwondering of afschuw kan ik kijken naar politici, stromannen en hun trawanten die de schuld afschuiven en hun eigen gelijk verklaren. Met veel genoegen kan ik kijken naar #peopleareawesome en #turtlesnation. Maar leuk of niet leuk, het kost mij mijn tijd. Als ik wil leven vanuit mijn wezenlijke doelen, die ik ook niet altijd even scherp heb, maar waar ik wel blij van word, dan is mijn keuze ieder moment weer van belang.

Je kunt zelf kiezen, iedere dag

Zo leerde ik om me steeds minder aan te trekken van wat anderen zeggen dat waar is of wat goed voor mij is. Dat moet je namelijk gewoon zelf ontdekken, met vallen en opstaan. Altijd opstaan. Veel te lang heb ik geluisterd naar goed bedoelde tips en adviezen van anderen, die ook maar wat aan het papegaaien waren, zonder dat zij er zelf al te grondig over nadachten.

Meer en meer leerde ik te vertrouwen op mijn eigen gevoel, een dieper weten, instinct, wijsheid, hoe je het ook noemt, ik weet meer dan ik wist dat ik weet. En jij ook.

Het is een kwestie van afpellen, zoals de schillen van een ui. En van al die schillen loslaten. Tot ik steeds weer en steeds meer bij mijn kern kom. Iedere dag weer. En hoe vaker je iets doet hoe beter je er in wordt. Het is een kwestie van oefenen en van doen.

Meer en meer leerde ik te vertrouwen op mijn eigen gevoel, een dieper weten, instinct, wijsheid, hoe je het ook noemt, ik weet meer dan ik wist dat ik weet. En jij ook. Jij weet wat je lekker vindt, wat jou voedt en wat jou goed doet.
Soepstengeltje eten, omdat hij dat leuk vindt … Hij is zelf ook om op te vreten.

Zo leerde ik weer luisteren naar mezelf wat betreft eten. Al heel jong werd mij geleerd hier niet naar te luisteren, want of ik het nou lekker vond of niet en of ik nou genoeg had of niet, ik moest mijn bordje leeg eten. En ik had dat bordje niet eens zelf gevuld. Ik weet zeker dat het een goed bedoeld advies was van een moeder, die van mij hield en het beste met me voorhad, maar er werd niet geluisterd naar mijn ‘het is genoeg’ of ‘ik lust het niet’.

Nu heb ik alleen eten in huis dat ik lekker vind en ik eet alleen als ik echt honger heb en dan eet ik zoveel als ik lust. Dat is nooit tevoren in te schatten, want ik voel pas tijdens het eten wanneer het genoeg is. Dat heb ik opnieuw moeten leren, om het weer te voelen Ć©n om ernaar te luisteren en dan gewoon meteen te stoppen. Niet nog een hapje of twee. Genoeg is genoeg.

Ik eet alleen wat ik echt lust

En stop als ik genoeg heb. Wil je dat ook leren? Dat kan. Iedereen kan dat leren. Het kost wel wat tijd en die tijd is vooral nodig voor het AFLEREN van alle goed bedoelde adviezen en aangeleerde overtuigingen over eten, over smaak, over voeding en over jezelf.

Begin maar met mijn gratis 3 daagse spoedcursus.

Ik eet alleen wat ik lust. En stop als ik genoeg heb. Wil je dat ook leren? Dat kan. Iedereen kan dat leren. Het kost wel wat tijd en die tijd is vooral nodig voor het AFLEREN van alle goed bedoelde adviezen en aangeleerde overtuigingen over eten, over smaak, over voeding en over jezelf.

Kijk hier maar eens naar mijn online training GOED in je LIJF. Deze training is bedoeld voor 40+ vrouwen met overgewicht, die NOOIT meer op dieet willen – moet je ook niet willen, is super ongezond – en die ook niet willen afzien in de sportschool.

Heb jij overgewicht en wil je ook niet meer op dieet? Vul hieronder jouw gegevens in en meld je aan voor mijn gratis 3 gouden tips.

Het heeft even geduurd, vanwege een heroriƫntatie op zo ongeveer alles wat ik doe. En dus moest ook de podcast even zwijgen. Maar vandaag ben ik terug met een solo uitzending van een uur. En met een nieuwe intro en outtro, vergezeld van een twee-en-een-halve-eeuw oud protestlied. Luister maar lekker, want er is nog zoveel lekker los te laten.

Normaal eten? Op gebied van eten ben ik echt volkomen de weg kwijt geweest. Vele jaren lang. Er is hier, waar ik woon, veel te veel eten, veel te veel keuze en we zijn veel te veel met eten bezig.

Wij hebben eten verward met gelukzaligheid, liefde en andere emotionele toestanden. En met straf voor als je het vies vond of geen trek of geen zin had. Eten zou gewoon eten moeten zijn, natuurlijke voeding. Meer niet. Heb jij de laatste tijd nog wel eens de eendjes gevoerd? Of liever gezegd, de meeuwen? Wie of wat je ook staat te voeren, in no time zijn de meeuwen erbij en rauzen alles weg.

Geregeld wandel ik met mijn kleine neef langs slootjes of naar de kinderboerderij om de hoek, want dieren zijn interessant om te bekijken en ze maken ook allemaal een ander geluid. Mijn kleine neef roept onderweg al “Koe” en geeft een diepe BOE ten gehore. Schapen, geiten en ganzen doet hij ook al goed en ik geniet. Al maanden loop in mijn eentje dierengeluiden te maken, waarbij hij me dan met gefronst voorhoofd gade slaat.

Niks etenstijd of eerlijk delen

Als we wat over hebben nemen we groente mee en voeren die aan de beesten. Het is meestal niet zo veel, dus ik kies het liefst een veldje waar enkele jonge bokken apart staan. Ik heb nog nooit gezien dat de geiten dat opvangen en kijken of het al etenstijd is. Hap hap hap hap. En weg is het. Opperdepop! Wie het eerst komt wie het eerst maalt. Zielig voor de kleintjes? Niks mee te maken. Of eerlijk verdelen of dat de ene een groter stuk krijgt dan een ander, omdat hij zo hard gewerkt heeft vandaag. Nee hoor, daar doen we niet aan.

Ook bij de eendjes, ganzen en duiven zie ik dat soort regels of rituelen niet. En met de meeuwen al helemaal niet. Die jatten wat ze jatten kunnen, met een duikvlucht nemen ze ook jouw kibbeling, patat of pistoletje te grazen. Vind ik dit dan normaal eten? Snel wel, niet per se wat wij gezellig natafelen noemen.

Ik heb nog nooit gezien dat de geiten dat opvangen en kijken of het al etenstijd is. Hap hap hap hap. En weg is het. Opperdepop! Wie het eerst komt wie het eerst maalt. Zielig voor de kleintjes? Niks mee te maken. Of eerlijk verdelen of dat de ene een groter stuk krijgt dan een ander, omdat hij zo hard gewerkt heeft vandaag. Nee hoor, daar doen we niet aan.  eetprobleem, eetverslaving

Alleen dikke mensen eten light producten

En alleen dikke mensen tellen calorieĆ«n. En wat zegt zo’n calorie nou eigenlijk? Lekker klinkt het niet in ieder geval. Dikke mensen en mensen die denken dat ze dik zijn, zijn geobsedeerd met eten. Ze eten vaak heel gezond, want ze weten er alles over. Ze weten precies wat ze wel mogen en wat ze niet mogen. Maar dat wil niet zeggen dat ze normaal eten. Want meestal mogen ze heel veel niet en daar worden ze doodongelukkig van. Waardoor ze het dan af en toe wel mogen van zichzelf, maar meestal toch een beetje stiekem. En dan eten ze het soms veel te snel op en voelen zich schuldig. Vaak al tijdens het eten en achteraf vrijwel altijd.

Er is een heel systeem ontstaan, een regime met gebod en vooral met verbod. Ook ik weet er alles van, hoewel ik nog een milde vorm had. Ik heb nooit extreem overgewicht gehad en veel mensen om me heen hebben nooit geweten dat ik mezelf te zwaar vond. Dat is het gekke van mensen met een eetprobleem. Dit begint namelijk meestal als ze helemaal niet zo dik zijn. Als je op dieet gaat word je dikker en dan krijgt je eetprobleem pas vorm. Letterlijk! Zo werkt het.

Normaal eten begint met een portie gek doen

Wanneer heb jij zonder schaamte of schuldgevoel en plein public zitten genieten van eten? Deze week bereid ik module 5 voor van mijn online training GOED in je LIJF. Deze training is bedoeld voor 40+ vrouwen met overgewicht, die NOOIT meer op dieet willen – moet je ook niet willen, is super ongezond – en die ook niet willen afzien in de sportschool.

In de module die we deze week gaan doen zit Ć©Ć©n van mijn favoriete oefeningen en die gaat ongeveer als volgt: Wat is jouw favoriete gerecht? Ja, dat ‘gerecht’ mag ook ‘Tony Chocolonely‘ heten. Of ‘nacho’s met kaas’. En dan zeg jij meteen: “Dat is toch geen gerecht?” Nou. OkĆ© dan, dan zeg ik het anders: Wat eet jij het liefst?

Is dat zo’n gerecht of hap, waarover je geleerd hebt dat het ongezond is, dat je er dik van wordt en dat …… bla bla bla … Dat er iets heel ergs mee is en dat je het dus niet mag eten? Maar het is wel lekker? Althans, jij vindt het lekker? En je bent ervan overtuigd dat ze je hiervoor altijd kunnen wakker maken, dat je er NOOIT genoeg van krijgt?

Normaal eten kan pas als je honger hebt

De oefening is eigenlijk simpel, liever gezegd, hij lijkt simpel. Maar voor mensen met eetproblemen – die vaak veel oordelen over zichzelf, dikke mensen, mensen met eetproblemen en over eten hebben – blijkt dat helemaal niet zo eenvoudig te zijn. De opdracht komt er ongeveer op neer dat dit (dus de choco eenzame Tony, de nacho’s of wat jij zo lekker vindt, voor mij was dat destijds slagroom) is het gerecht dat je in het openbaar, dus niet stiekem, iedere keer als je honger hebt, gaat eten. In plaats van al die verantwoorde zaken, die je steeds hebt moeten eten.

Honger hebben is wel een voorwaarde. Hoe weet je dat je honger hebt als je al jaren niet meer naar je lichaam luistert, maar naar de klok kijkt en je dieetlijst, om te weten wat en wanneer je mag eten? Dat wordt in module 4 behandeld.

Heb jij overgewicht en wil je ook niet meer op dieet? Vul hieronder jouw gegevens in en meld je aan voor mijn gratis 3 gouden tips.

De opdracht komt er ongeveer op neer dat dit (dus de choco eenzame Tony, de nacho's of wat jij zo lekker vindt, voor mij was dat destijds slagroom) is het gerecht dat je in het openbaar, dus niet stiekem, iedere keer als je honger hebt, gaat eten. In plaats van al die verantwoorde zaken, die je steeds hebt moeten eten.

Boodschappen doe je meestal direct vanuit je werk op weg naar huis. Vandaag heb je geen fut om lang in de keuken te staan, dus je koopt wat makkelijks, maar ook gezond. Ingrediƫnten voor een flinke maaltijdsalade en verse pizza, die je alleen nog even moet afbakken.

Terwijl je het nodige in je karretje laat vallen komen flarden van je werkdag terug. Dat gezeik met die collega, waar jij je weer kapot aan geĆ«rgerd hebt. Je hebt je weer veel te veel laten meeslepen en aangetrokken van haar commentaar, van de uitdrukking op haar gezicht, van Ć¼berhaupt het feit dat ze bestaat. En daar baal je van.

Waarom ga je er toch steeds weer op in? Wat is dat toch? Je laat je zo opfokken door dat mens! En nu ben je gefrustreerd en nog steeds pislink op haar, maar nog meer op jezelf, omdat je dit weer zoveel aandacht hebt gegeven.

Je bent boos, maar ja …

Bij het afrekenen zie je dat er ook spullen in je karretje gevallen zijn, die je eigenlijk niet nodig hebt, die je niet meer zou eten met al je goede voornemens. Maar ja, de kinderen kunnen er toch niks aan doen dat jij te dik bent? Het moet niet al te saai worden thuis. Je gunt hen toch ook een verzetje? Het zijn geweldige kinderen, ondanks alles waar jij in tekort schiet.

En als je bezoek krijgt, kun je het niet maken om helemaal niets bij de koffie te hebben. Je kunt toch gewoon ergens wat koek en zo in huis hebben? Hoe moeilijk is dat?

Twee uur later zit je aan tafel met je lieverdjes en er is goed gegeten. Ondanks dat het een kutdag was, is het je gelukt om een verantwoorde en lekkere maaltijd in elkaar te flansen. Ook de kinderen hebben goed van de cherry tomaatjes, paprika, komkommer, olijven en feta gesnoept. De vitamientjes zitten er weer in!

verse pizza eten, overgewicht, te veel gegeten, frustratie, boodschappen doen als je de pest in hebt

Net weer iets te veel gegeten

En pizza werkt altijd. Het is makkelijk en met wat extra courgette en veel kaas is dat er ook goed in gegaan. Zelf heb je natuurlijk weer net te veel pizza op, want die restjes van de kinderen kon je niet weggooien. Maar na zo’n dag mag dat toch wel even? Je had wel wat extra verdiend!

Je bent opgelucht dat je, ondanks dat je met de pest in thuis kwam en de kinderen ook moe waren, je toch zo’n vreedzame sfeer gecreĆ«erd hebt. En kijk nu eens, hier zit je, omringd door alles waarvoor je het allemaal doet, best tevreden te zijn. En dat moet gevierd worden. Dus je pakt de toetjes, die je eigenlijk vast voor het weekend had ingeslagen en je roept: “Verrassing!” Iedereen blij, natuurlijk. Zelf neem je er net iets te veel van. Je weet het, je had je voorgenomen om dit niet meer te doen.

Als de kinderen naar bed zijn en de rommel is opgeruimd, zit je eindelijk op de bank, met een lekker kopje koffie. Nou ja, zo lekker is het niet, maar je wilt niet om half 9 al in slaap vallen. En ja, je moet eigenlijk ’s avonds laat geen koffie meer drinken. Nou, je moet niet zo streng zijn voor jezelf, het moet wel een beetje leuk blijven, toch?

Lekker boodschappen doen

Geen chocola meer ’s avonds bij de koffie en ook geen koekjes! Je houd je aan dit voornemen. Gedroogd fruit is gezond en is ook zoet, dus daar neem je wat van. En nog wat. En nog wat. Eigenlijk moet je nog iets voorbereiden voor je werk, maar daar heb je geen zin meer in. Laten ze de pest maar krijgen. Genoeg aan je werk gedacht vandaag. Niet nu! Nog een kopje thee dan maar om te ontspannen en even ergens naar kijken voor de afleiding.

Met je hoofd vol beelden, indrukken, afleiding (helemaal niet zo prettig bij nader inzien) zak je een beetje weg. Toch net iets te veel van de gezonde vijgen gesnoept vanavond. En je voelt dat alle afleiding de frustratie van de dag een beetje gesust heeft, maar het niet heeft opgelost.

tv kijken, afleiding, frustratie, boos, lijkt dit op jouw verhaal, overgewicht, te veel eten

Download nu mijn 3 gouden tips!


Hoe moeilijk kan het zijn om je te houden aan de afspraken met jezelf? De boosheid is een beetje gezakt, maar de frustratie is er nog. Of is er weer, vooral over hoe je met jezelf omgaat en te veel in je mond propt. Je proeft het soms niet eens meer.

En zo val je in slaap: je maag te vol en je hoofd te vol. En zo word je wakker: te vol en moe. En als je denkt aan wat er vandaag allemaal moet zijn de onrust en de frustratie ook weer wakker. Goedemorgen!

Lijkt dit een beetje op jouw verhaal?

Je kunt de anderen niet veranderen. Je wilt die baan niet opgeven, zeker niet vanwege die enkele collega, die je niet kunt uitstaan. En je wilt ook helemaal niet weg van de lieverds met wie en voor wie je leeft. Want ook al vragen ze veel van je, je wilt ze absoluut niet kwijt.

Maar het moet anders, er moet echt iets veranderen. Je wilt zo graag weer goed in je lijf zitten en weer energie voelen. En je wilt gewoon boodschappen blijven doen. Als je nu maar eens wat van dat overgewicht kwijt zou zijn?

Maar de frustratie van het zoveelste dieet of sport plan, waarna je toch weer dikker wordt, dat kun je er nu niet meer bij hebben.

Zoek jij een oplossing, zonder voor de tachtigduizendste keer op dieet te gaan, af te vallen en weer aan te komen? Ik kan je helpen, want ik heb een paar jaar geleden besloten om NOOIT MEER TE LIJNEN en ben nu tevreden met mezelf, mijn lijf en mijn gewicht.

Download nu mijn 3 gouden tips!

Elk nadeel heb z’n voordeel.
(Johan Cruyff)

‘Wat een ellende, hĆØ?’ zeiden we tegen elkaar, toen we meer dan een jaar in de deze rare toestand, die uiteenlopende namen kreeg, terecht kwamen. Het kon niet dramatisch genoeg wat de (al maanden geleden ontslagen) premier betreft. Over hypnose gesproken, hij kan er wat van.

Lockdown is een term uit het gevangeniswezen, mocht dit je nog niet duidelijk zijn. En het werd de overheid makkelijk gemaakt, want niemand die ons hoefde in te sluiten, want we deden het zelf. Het dreigen met dikke boetes hielp daarbij, maar of er werkelijk grond voor deze maatregel was wordt door steeds meer mensen ernstig betwijfeld. Gelukkig maar, want we zijn er nog niet klaar mee, vrees ik, ondanks dat een deel van de mensheid viert dat we vrij zijn. Vrij van wat?

Heerlijk hoor die lockdown

Eind vorig jaar hoorde ik steeds meer geluiden over hoe verademend de maatregelen waren. Emmy bijvoorbeeld, heeft van huis uit de traditionele kerstviering mee gekregen en mee genomen, tot nu toe. Vroeger was het met z’n allen naar de kerk op kerstavond, bij thuiskomst een borrel en wat lekkers. De volgende dag een uitgebreid kerstontbijt en toen de kinderen ouder werden een kerstbrunch. Beetje wandelen of een kerstfilm kijken, vroeger deden ze spelletjes, maar veel tijd en aandacht gaat al jaren vooral naar het kerstdiner. Wat een ellende geeft dat alleen al. In de dagen ervoor en de piek is op Eerste kerstdag.

Emmy eet al een tijd geen vlees meer, dus haar kerstmenu wijkt af van de traditie. En al die alcohol hoeft wat haar betreft ook niet zo nodig. En dan nog al die cadeautjes voor en van iedereen? Kost bakken met geld en tijd. En nooit iets dat ze echt wil hebben, maar ja, uiteindelijk is het meestal wel okƩ om iedereen weer even te zien. En ach, het is zo weer voorbij.

Ik heb in het afgelopen jaar heel wat mensen horen vertellen over hoe prettig de nieuwe regels zijn. En Emmy is zo iemand, want de nieuwe regels losten o.a. haar kerstprobleem op.

De voordelen van wat niet meer
mag, kan of hoeft

  • Ik hoef mijn collega’s niet te zien
  • We zouden … maar dat is voorlopig lekker uitgesteld
  • We hadden een super ontspannen kerst, want er mocht niemand komen en wij mochten nergens heen
  • Lekker hoor, asociaal thuis werken, scheelt een boel ellende
  • Mijn galoperatie is niet doorgegaan en ik heb nergens meer last van
  • Koffie wanneer ik wil en zonder dat ik ‘gezellig’ moet bijkletsen over wat we allemaal voor geweldigs gedaan hebben dit weekend
  • Ja, ik doe wel mee hoor via zoom, want je kunt gelukkig ook gewoon even de camera uitzetten en meeluisteren (of niet)
  • Het bevalt me eigenlijk wel, dat lange haar
  • Het is nu grijs, al maanden niet geverfd, ik vind het wel best zo.
  • Geen nieuwjaarsborrel met dat te kleffe gezoen door mijn collegae. šŸ™

Om maar een paar voorbeelden te noemen. Het is toch verschrikkelijk dat we opgelucht zijn als de overheid onze vrijheid beperkt middels maatregelen, omdat we zelf onze grenzen niet durven aangeven? Of er gewoon aan voorbij gaan, meedoen en aardig zijn tegen iedereen, behalve tegen onszelf?

Stel nou dat ik al mijn vrijheden
zelf weer ‘moet’ bepalen?

En dit fenomeen speelt ook vaak bij het oplossen van problemen. Of liever gezegd, bij het niet oplossen. Je zegt tegen jezelf en anderen dat je echt van dit gedrag, dit overgewicht of deze ziekte af wilt.

Maar bij nader onderzoek blijken er toch ‘voordelen’ te zitten aan het probleem. Dit wordt ook secundaire winst genoemd. Als je niet in je eigen kracht gaat staan hoef je niet de volgende stap te zetten. Dit wordt ook wel zelf-sabotage genoemd, maar dan lijkt het of je weet wat je doet en alsof je expres jezelf tegenwerkt. Maar vaak gebeurt dit totaal onbewust en heb je het zelf niet eens in de gaten.

Bijvoorbeeld

Ik heb eens met een vrouw gewerkt, wiens hele sociale netwerk (in haar beleving) om haar heen beschikbaar was, omdat ze depressief was. Haar familie vroeg mij om haar te helpen en aanvankelijk deed ik dat 2 keer per week, waarvoor ik haar ophaalde uit de psychiatrische kliniek en meenam naar haar huis. Nadat het, na 3 maanden met mij werken, steeds beter ging, werd ze ontslagen werd uit de kliniek en mocht weer zelfstandig thuis wonen. Ze kon het en ze deed het, maar ze viel ‘plotseling’ terug in haar oude gedrag. Ze was bang dat niemand meer zou komen als ze voor zichzelf zou kunnen zorgen. Ze was ervan overtuigd dat ze alleen nog maar als hulpbehoevende interessant was.

Voor alle ellende is een reden

Voor alles is een reden. Als je de reden vindt die aan overgewicht ten grondslag ligt en dat oplost, heb je geen behoefte meer aan middelen of patronen die voor afleiding en onderdrukking zorgen. Het vinden en oplossen van die redenen is mijn specialisme! En ik houd enorm van dit werk. Ik ben er goed in en gemotiveerd om mensen er doorheen te slepen.

Afkicken, ik weet wat het betekent. Ik groeide op met verslaving. Ik heb van alles en nog wat gebruikt en ben er mee gestopt, met vallen en opstaan. Ik heb niets meer nodig van buiten mijzelf om te ontspannen, om me goed te voelen. Ik val iedere avond in een diepe slaap en ik sta iedere ochtend op met een helder hoofd en zonder kater, in vrede met mezelf. Gebroken mensen bestaan niet. Alles is mogelijk en je lichaam is vrij snel in staat te ontwennen en te herstellen.

Onder jouw excuses en beperkende overtuigingen ligt een hart. Dat klopt! Nog wel. Ben jij niet meer waard dan afhankelijk zijn van eten? Ik kan je helpen als jij vindt dat je van waarde bent. Ik kan en ik wil je helpen, omdat ik weet waar je vandaan komt. En ik weet waar je naartoe kunt.

Nee, er is geen makkelijke weg,
maar wel een snelle en die begint NU!

De makkelijke weg? Die is er niet … en die was er niet. Dat was een illusie. Niets gaat vanzelf over. Je moet eerst door de zure appel heen bijten. Als je echt wilt transformeren naar een beter leven, zonder de eeuwig zeurende of schreeuwende behoefte aan eten, afleidende patronen en meer van die ellende, dan moet je afkicken en kun je, terwijl je aan het ontwennen bent, bij mij terecht. Neem contact met mij op via email of telefoon.

Het wordt makkelijker, direct nadat
je besloten hebt om te veranderen.

In gesprek met Maarten Hamburger, 42 jaar, over hoe je je leven makkelijker kunt maken. Na wat pijnlijke ervaringen en diverse pogingen (therapie) om zijn problemen op te lossen, besloot Maarten om een sessie bij mij te proberen. Op de vraag “Wat zou je iemand in een vergelijkbare situatie nu adviseren?” antwoordt hij: “Ik zeg het tegen mensen. Probeer gewoon eens zo’n sessie. Het ruimt echt op! Ik heb in 3 sessies al heel veel losgelaten. Je pakt de teugels op in je leven en dat is een heel prettig gevoel.”