Anorexia nervosa beschouwt men vanuit de geestelijke gezondheidszorg (psychologen en psychiaters) als een psychische ziekte. Ik zie het liever als een gevolg van onverwerkte ervaringen, een overlevingsmechanisme, dat is aangeleerd en ook weer kan worden afgeleerd.

Een voorbeeld uit mijn praktijk

Onlangs kwam er een meisje van 15 jaar in mijn praktijk. Haar moeder had een paar sessies bij mij gedaan en het haar beide dochters aangeraden. Kim wilde het wel proberen, omdat ze een doel had.

“Wat is jouw probleem?” vroeg ik haar, nadat ik wat gegevens van haar had genoteerd. “Met andere woorden: Wat wil je vandaag veranderen?”

Kim zou binnenkort een marathon lopen om haar persoonlijke record te verbeteren. Ze rende 6 dagen per week, soms 7. Ze hield van rennen, maar het was inmiddels ook een obsessie geworden. Ze had een goede conditie, maar was vaak te moe, te dun en te veel met eten bezig. De vorige keer dat ze haar record niet had kunnen verbeteren was ze wekenlang down geweest. En ze was bang dat dit weer zou gaan gebeuren, maar niet meedoen was voor haar geen optie. “Rennen is alles wat ik ben” zei ze.

Ze had de diagnose Anorexia Nervosa en OCD (Obsessive Compulsive Disorder); dwanggedachten en dwanghandelingen. Toen ze 12 jaar oud was wisten haar ouders niet meer wat ze met haar aan moesten en lieten haar, op advies van een kinderpsycholoog, opnemen in een speciale kliniek. Drie en halve maand werd ze gedwongen te eten. Ze voelde zich verloren en in de steek gelaten. “Iedere dag was hetzelfde en duurde een eeuwigheid.”

Fixatie op het probleem

Nadat ze wat kilo’s was aangekomen mocht ze weer naar huis. Thuis raakte Kim geobsedeerd met eten en vooral met niet-eten. Over haar ervaring in de kliniek werd niet gepraat. In het hardlopen vond ze een uitlaatklep. Ze ging trainen met haar vader, die in verband met zijn werk ook graag zichzelf uitdaagt en een goede conditie heeft. Ze werd door iedereen geprezen om haar prestaties. Men dacht dat het beter met haar ging tot haar rennen dwangmatig werd.

anorexia nervosa, hardlopen, vaderliefde, competitie, OCD, dwangstoornis, tienermeisje, magerzucht

“Wat maakt jou gelukkig?” is ook een standaardvraag in mijn procedure. Rennen is ook hetgeen Kim gelukkig maakt. Ze kan genieten van haar lichaam, haar sterke benen, diepe ademhaling en van de bosrijke omgeving waar ze rent en alle ruimte voelt. Ze houdt ervan haar grenzen te verleggen. Chillen met haar vriendinnen, films kijken, muziek luisteren en dansen, daar wordt ze ook gelukkig van. Maar dat doet ze minder vaak, omdat ze altijd moet trainen.

Binnen een week deed ik drie sessies met Kim. In dit proces kwam het verhaal eruit.  Eigenlijk was ze een heel gelukkig kind tot haar ouders een nieuw huis kochten. Kleine Kim (10 jaar oud) voelde zich net na de verhuizing verloren in het grote nieuwe huis, waar het chaotisch was en iedereen druk bezig met orde scheppen. Het meisje voelde zich verloren en toen ze veiligheid zocht bij haar moeder, richtte die zich volledig op een gesprek met de aannemer, met wie één en ander dringend besproken moest worden. Alle aandacht was gericht op de perfecte staat van het huis. Voor emoties was geen ruimte. Het moest functioneren en het moest er goed uit zien.

Conclusie: ik doe er niet toe

Conclusie van Kim: Ik doe er niet toe. Ik ben onbelangrijk. Ik heb geen plek hier. Er is geen troost, geen veiligheid, geen ruimte voor mij. Ze was totaal de controle en haar zekerheid kwijt. En wat doet een kind als Kim dan? Controle creëren! En zo kunnen dwanggedachten en dwanghandelingen ontstaan. Er wordt iets gedaan dat ritme en rust geeft. Ook al lijken dergelijke handelingen zinloos, ze hebben een functie, in ieder geval op dat moment.

anorexia nervosa, eetstoornis, gezond denken, gezond eten, therapie, faster eft, hypnose, zelfhypnose

Kim’s moeder is een topondernemer en haar vader heeft een overheidsfunctie. Materieel hebben ze het goed. Ze houden van elkaar en van hun kinderen en proberen hen het allerbeste te geven. De moeder van Kim zei in haar sessies met mij dat ze als moeder gefaald had. Eigenlijk wilde ze niet door de mand vallen en hield de schijn op tot een vriendin haar over mij vertelde. Ze kwam omdat ze zich geen raad wist met Kim. In de derde sessie had ze een doorbraak, waarbij oud zeer uit haar eigen kindertijd werd opgelost.

Daarna kon ze Kim ervan overtuigen het te proberen. Kim had zich, zeker na de opname in de psychiatrische kliniek erg afgezet tegen haar moeder. Ze was permanent boos en agressief tegen haar moeder en in therapeuten had ze weinig vertrouwen.

De wortel eruit trekken

Natuurlijk rolde het verhaal bij Kim er niet vanzelf uit, maar ik heb een methode, waarbij vrijwel ieder verhaal dat verbonden is aan de pijn er op een goed moment uit komt. De ene keer gaat het sneller dan de andere, maar gemiddeld is dat in de eerste, tweede of derde sessie. Het is vergelijkbaar met de wortel eruit trekken en een nieuw zaadje planten. In de tweede sessie kon Kim haar boosheid en verdriet weer voelen, onder ogen zien en loslaten.

Ondanks dat ze helemaal wakker en bewust de sessie deed, was ze tevens in trance, waardoor op onbewust niveau onverwerkte emoties werden opgelost. Kim vertelde aan haar vader dat zij zich voor het eerst gehoord voelde en hierdoor meer begrip voor zichzelf gekregen had. Haar vader had tevoren zijn bedenkingen gehad, maar hij was onder de indruk toen hij de verandering en ontspanning in zijn jongste dochter zag. En uiteraard opgelucht.

Jezelf en elkaar vergeven

Na Kim’s drie sessies kwam haar moeder voor nog een sessie. Zij wist de oorzaak van Kim’s problemen en voelde nog steeds spijt en schuldgevoel, maar we raakten in deze sessie ook aan een pijnpunt in haar eigen jonge jaren, waardoor haar onvermogen ontstaan was. Hierdoor ontstond er ruimte en begrip voor haar falen als moeder en kon ze zichzelf vergeven en het loslaten.

Je kunt het verleden niet terug draaien. We maken allemaal fouten. Ook ten aanzien van onze kinderen. Je kunt het onder ogen zien, jezelf vergeven en in liefde loslaten. De oorzaak moet je niet in je kind zoeken, maar eerst in jezelf.

Ruimte voor groei

rennen, hardlopen, tienermeisje, anorexia nervosa, eetstoornis, magerzucht, OCD

Kim liep de marathon. Ze had er een jaar voor getraind en in de laatste sessie werkten we aan emoties rond het resultaat. Op de dag van de race vroeg ik haar ’s avonds hoe het gegaan was. Ze had haar record niet verbeterd, maar reageerde er ontspannen op. Rennen was het enige geweest, waarvoor ze zichzelf waardeerde. Inmiddels wist Kim dat ze meer was dan een renner.

Een maand later vroeg ik nog eens hoe het ging. Jaren wilde Kim niets met haar moeder, maar ze had ook spijt van alle verwijten die ze haar moeder maakte. Nadat er bewust en op het onbewuste niveau was opgeruimd, was er begrip, vergeving en liefde en konden ze weer verbinden. Ze hadden vrede gesloten met zichzelf en met elkaar.

Anorexia en eten

In dit verhaal blijkt dat de oorzaak, het ontstaan van OCD en Anorexia helemaal niets met eten te maken heeft. Dus iemand dwingen om te eten maakt het er niet beter op. Integendeel. Kim werd als twaalfjarige in de kliniek gedwongen om te eten. Op zich begrijpt ze dat wel, want ze was te mager, maar ze voelde zich wederom ontkend. Dus toen ze thuis kwam was het probleem groter geworden.

De oplossing zat niet in het eten, maar in het op zoek gaan naar en plaats maken voor het verdriet en de wanhoop die ze ervaren had. Uitsluitend praten (op het cognitieve logisch denkende niveau) brengt je daar niet, daarvoor moet je toegang vinden in het onbewuste, waar alles ligt opgeslagen.

anorexia nervosa, doelgericht, bergen verzetten, hardloopen, rennen, teengirls, pubermeisje, OCD, dwangstoornis, eetstoornis, hypnose, faster eft

*) Kim is een fictieve naam

1 comment add yours

Leave a Comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.